Σελίδες

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Δεν κοιτούσε κανένας τον Ουρανό


Ωδή στο παρελθών του παλιού μου εαυτού

σε ευχαριστώ παρελθών που μου έδειξες ότι έχω ελάχιστους που μπορώ να εμπιστευτώ

σας ευχαριστώ όλους που δεν ήσασταν εκεί
είδα το πόσο σημαντικός ήμουν για όλους σας εσάς
όταν δεν είχα κάτι να σας προσφέρω

σας ευχαριστώ που βάλατε μικροπράγματα καθημερινά
ψευτιές, πικρά και εγωισμό ανάμεσα
σε κάποιον που αποκαλέσατε φίλο

να πάτε στο καλό και να μην βρεθείτε πότε ξανά
στον διάβα μου, ούτε καν τυχαία.

κανένας δεν χρειάζεται άτομα σαν εσάς στην μέρα του
άτομα που δεν είναι εκεί εξ' αρχής στα αλήθεια

με βλέπετε στο ίδιο σημείο και νομίζεται ότι είμαι σταθερός
και αμετακίνητος σαν το ηλιοβασίλεμα, ένας χαραμοφάης
ένα ρεμπελόσκυλο

Κραυγή από παρών σε έμενα

και όμως, όλα κινούνται συνεχώς, συνεχώς σας λέω

το αίμα μας, η αναπνοή μας, η σκέψη μας
τα σύννεφα, ο ουρανός, η γη, η σελήνη
όλα αυτά μαζί γυρνούν γύρω από τον εαυτό τους
και γύρω από τον ήλιο

και ο γυρολόγος ήλιος μαζί με τους ακόλουθους του
πλανήτες και αστέρια του γυρνούν μέσα στον γαλαξία
που γυρνά ανέμελα μέσα στο σύμπαν

εσείς δεν το βλέπετε γιατί κοιτάτε μπροστά σας καθώς περπατάτε μην σκοντάψετε, όπως έκανα και εγώ κάποτε

εγώ όμως τώρα πια το ξέρω, το γνωρίζω, το κατέχω
γιατί τα όνειρα μου ψάχνω στον ουρανό

εσείς με κάνετε λειψό για να μην λάμψω συνάμα σας
με κρατούσατε λειψό γιατί δεν λάμπατε εσείς
δεν σας νοιάζει η ευτυχία των άλλων, ούτε η δίκη σας

Νεύμα στο μέλλον που με βλέπει ότι έρχομαι

σε ευχαριστώ μέλλον που μου έχεις δώσει την ευκαιρία να διώξω άτομα που δεν μου πρόσφεραν ποτέ κάτι

να φέρω νέα πρόσωπα, νέες ιδέες και νέες φωνές

να φτιάξω καινούρια πράγματα
να τα εκτιμήσουν όσοι το αξίζουν,
και να εμπνευστούν από αυτά όσοι τα ψάξουν

να κάνω επιτελούς ότι δεν έκανα όσο είχα τους μίζερους μαζί μου
στον γεμάτο δρόμο μου, που νόμιζα ότι μονάχος περπατώ

γεμάτος πικρά για το παρελθόν,
και ελπίδα το αβέβαιο μέλλον

γιατί ήμουν ο μόνος που κοιτούσε τον Ουρανό να αλλάζει