Σελίδες

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Οι αγαπημένες της μπότες

Αυτή η πολύ Σύντομη Ιστορία μου είναι αφιερωμένη
στην καλή μου φίλη Έυη Ανδριότη

Λάσπες στις μπότες της. Αυτό παρατηρούσε και την ενοχλούσε σαν κόκκος άμμου στα μάτια. Ένα κομμάτι της σκεφτόταν το πόσο συχνά φορούσε αυτό το ζευγάρι. Πριν τρία χρονιά τις είχε αγοράσει εάν θυμόταν καλά. Ήταν οι αγαπημένες της. Ακόμα και σε πιο προσωπικές και πιο ιδιαίτερες στιγμές της τις είχε φορέσει, για να ευχαριστήσει τον αγαπημένο της.

Τώρα παρατηρούσε τις μπότες, με αυτήν της την ανάμνηση να της φεύγει μακρυά όλο και πιο πολύ κάθε στιγμή. Έκανε κρύο και είχε πιει, και αυτός και αυτή. Για άλλη μια φόρα είχε περάσει καλά, ίσως ήταν και η καλύτερη πρωτοχρονιά της ζωής της.

Δεν μπορούσε να θυμηθεί που είχε πατήσει λάσπες.

Δεν μπορούσε καν να θυμηθεί πως έφυγε από το μαγαζί και πήγε μέχρι το αμάξι. Θυμάται μόνο ότι γελούσε με την καρδιά της και έπεφτε παραπατώντας μισομεθυσμένα στον δρόμο.

Τώρα κοιτούσε τις αγαπημένες της μπότες ενώ ακόμα τις είχε στα όμορφα μακρυά πόδια της. Το αμάξι ήταν λίγο πιο πέρα, μακρυά της.

Σμπαραλιασμένο και κομμένο στα δυο ενώ η παρέα της είχε χρωματίσει το παρμπρίζ με αίμα του και τα μυαλά του ενώ το τιμόνι είχε περάσει μέσα από το στερνό του και το κεφάλι του.

Αυτή το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να κοιτά το ακέφαλο σώμα της διπλά του, που ακόμα φορούσε τις αγαπημένες της μπότες.